Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

Τα "ΟΥΣΤ" και η ΠΟΙΗΣΗ

Έτσι την έπεσαν τα μηδενικά της οθόνης του υπολογιστή. Το παραλήρημα που προκύπτει από τη διαιώνιση του "ΕΓΩ" μοιάζει με σαρίδια και σκουπίδια πολλών μαχών που δείχνουν με το δάχτυλο την ήττα αυτού που επαίρεται πως είναι θεός!
Πρόσφατα σε διαμάχη Ιντερνετική έμαθα και έπαθα μια ζάλη ο καϋμένος! Το ενημερώθηκα από φίλη και συγχύστηκα. Υπήρξε άτομο που απειλούσε "οπαδούς" του, ν' αγοράσουν το πρόσφατα εκδιδόμενο βιβλίο του-συλλογή ποιημάτων,λέει-, ειδεμή θα τους περνούσε ένα θαυμασιότατο delete, θα τους διέγραφε, θα τους σουτάριζε και πως μόνο έτσι αποδεικνύεται ο σεβασμός του κοινού προς τον καλλιτέχνη:επί πληρωμής, με χρηματική αμοιβή! Επίσης υποστήριζε πως θα σώσει την Ποίηση δικαιωματικά ως προνομιούχο ον της αυτής Τέχνης και δήλωνε δώθε και κείθε ότι ήταν το μόνο αρμόδιο γι' αυτήν τη σταυροφορία.
Υποστήριζε μεταξύ των άλλων ότι υπηρετούσε την Ποίηση, ότι όσα έγραφε ήταν θεϊκά, ως επιφοίτηση του Άγιου Πνεύματος της Ποίησης που εκάθισε στο σοφό κεφάλι του και κατόπιν... όταν υπήρξαν αντιδράσεις, άρχισε να φαίνεται ο πάτος του κουβά!
Φίλη μού έδειξε μηνύματα δικά της και άλλων που κάθε τόσο στέλνονταν σε όσους επιχείρησαν να προσγειώσουν το ποιητικό τάλαντο που απαιτούσε τάλαντα ως απόδειξη αξίας! Ζαλίστηκα...
Γλώσσα ακαταμάχητα ακατανόμαστη, ύβρεις σπαρμένες και διανθισμένες με λέξεις Τρούμπας και μυαλού τρόμπας, επίπεδο άκρης νυχιού, φτερούγας πετεινού και μπόλικα "ουστ" στόλιζαν τα μηνύματα της "ποιητικής" διάνοιας. Όλα αυτά, απαιτούσε δε, να εκληφθούν ως ποιητική αδεία και προνόμιο μόνο του ίδιου, αφού τέτοιο ταλέντο, δεν μπορούσε να πάει... χαμένο και θα φαινόταν η υπηρεσία του προς την Ποίηση και ότι όλοι οι άλλοι που έγραφαν τα δικά τους, θα έτρωγαν τη σκόνη του, ενώ οι υπόλοιποι είναι μπάζα και δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει Ποίηση.
Σουρεάλ κατάσταση που αντανακλά το σούργελο μιας εγωιστικής τάσης για ανάδειξη, δίψα για βάθρα και πολλά λεφτά. Όποιος επιχειρούσε να τροχίσει λίγο το καβαλημένο καλάμι, δεχόταν εξύβριση, λασπολογία και επίθεση επί προσωπικού επιπέδου. Τότε το εν λόγω άτομο ήταν που ξεπέρασε τα εσκαμμένα όρια του διαδικτυακού νόμου και του ανθρώπινου. Ασεβές, απρεπές, μισαλλόδοξο, μνησίκακο, μοίραζε από εδώ και από εκεί με τρομαχτική άνεση καρφιά και ταβανόπροκες και στο τέλος ένα "ΟΥΣΤ".
Κατόπιν σκέψεως πολλής και φόβου μου για το τι είδους υπηρεσία προσφέρουν τέτοια άτομα στην Ποίηση, κατέληξα. Ουδεμία! Ούτε προσφέρουν, ούτε υπηρετούν. Ο Ποιητής, ο αληθινός ποιητής δεν αυτοεπιβεβαιώνεται ούτε αυνανίζεται, αυτοκαυχώμενος για το έργο του. Ο αληθινός υπηρέτης της Τέχνης, αρνείται τον τίτλο του καλλιτέχνη, στέκεται σε μια γωνιά, κοιτάζει το έργο του και πάντα αμφιβάλλει για το δημιούργημα. Γνωρίζει ότι η τελειότητα καθίσταται άφθαστη και πως ο αγώνας του είναι, κάθε φορά που πιάνει να παλέψει με τις λέξεις, καταδικασμένος εκ των προτέρων να αγγίξει την τελειότητα, όχι να την κατακτήσει. Γι' αυτό και η Ποίηση δεν τελειώνει. Έτσι γεννά συνέχεια ποιήματα, αφού οι αληθινοί Ποιητές ξέρουν βαθιά στην καρδιά τους πως η κορυφή στέκει εκεί, μακριά πάντα και απόρθητη.
Ο αληθινός Ποιητής δε ζει, εκμεταλλευόμενος χρηματικά τα έργα του, ούτε μαζεύει γύρω του μάζα οπαδούς. Μετριόφρων, σιωπηρά μαχητικός, μιλά με το έργο του και το έργο του γι' αυτόν. Ποτέ ο ίδιος για τον ίδιο. Ως εκ τούτου, αλλιώς υπηρετείται η Ποίηση, με άλλους τρόπους και από άλλους δρόμους!
Έτσι μπόρεσα να κοιμηθώ το βράδυ που πέρασε. Σίγουρος πως η Ποίηση δεν κινδυνεύει. Σίγουρος πως με τέτοια καμώματα η Ποίηση γελά και ξεκαρδίζεται και γι' αυτό στέκει απλησίαστα μοναχική και μόνη: αν συμβαίνει να καβαλούνε το καλάμι κάποιοι που νομίζουν πως την έχουν στο χέρι τους, φαντάσου τι θα έκαναν, αν την είχαν κιόλας! Μάλλον με πήρε ο ύπνος και μένα, χαμογελώντας...

13 σχόλια:

  1. όποιος "αλήθεια" είναι, λύκοι μου, δεν τις χρειάζεται τις τυμπανοκρουσίες!!!

    τα φιλιά μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όλα τα παίρνετε μυρωδιά, λύκοι μου!..

    Ήμουν εκεί, στο κέντρο του κυκλώνα..
    Μου την έπεσαν τα μηδενικά...σαν κοράκια μου την έπεσαν και τσιμπούσαν τα κομμάτια μου...
    Κι η "ποιήτρια"... Τι "ποιήτρια"!... Τι δυστυχία θεέ μου!... Θυσία, έλεγε γίνεται η ...καημένη για να μου φτιάξει όνομα στην τέχνη... κι εγώ η αχάριστη...να την κατακρίνω που έγινε μεγαλοεμπόρισσα της τέχνης...Ντροπή μου, λέει. Αλλά, κι οι φίλες της...Πιστές της ως το τέλος...
    Τέλος πάντων, εγώ έχω όνομα. Και με λένε Προμηθεύ Πυρφόρο!.. Και δε χρειάζομαι κράχτες και βαστάζοντες στην πορεία μου. Και ποιήτρια; Πόσο μακριά βρίσκεται η πηγή!... Δεν είχα σκεφτεί, πως η τρέλα, ν' αποτυπώνω τα κομμάτια της ψυχής μου στο χαρτί, μπορεί να μου δώσει αυτό τον τίτλο...Τον χαρίζω σ' εκείνη: Τη Vennis Mak. Για ΄μένα βαρύς ο τίτλος...Ένας Προμηθεύς είμαι και τίποτα άλλο..."άνθρωπος", παλεύω, "στο δρόμο του Ανθρώπου", όπως έχει γράψει ο αγαπημένος μου, Νημερτής. Κι αυτό μου φτάνει.

    Λύκοι μου,
    σας φιλώ
    κι ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. H Ποίηση πριν και πάνω απ' όλα ΗΘΟΣ είναι.
    Όταν τούτο απολέσει, "κύμβαλο αλαλάζον" καθίσταται.
    Χαιρετώ Σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλά μιλάμε ότι συμβαίνουν τρομερά πράγματα στη μπλογκόσφαιρα! ΕΛΕΟΣ όμως...
    Κρίμα...και πάλι κρίμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Χαμογελακι....

    κι εγω παω...

    όχι για Ύπνο, μα για κρασακι..

    Ελα να μαζί μου..
    εξω από παραθυρα και Ιντρνετικές Υστερίες...


    φιλι.....γλυκό μεθυσι ποιητικό ή μη....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Λύκοι μου και λίγα είπατε ...που να κάνατε ανάρτηση και τα μηνύματα που λάβαμε μερικές επί λέξη ...
    νομίζω αρκετά ασχοληθήκαμε με την εν λόγο κυρία
    ευτυχώς ο τενεκές θα είναι πάντα τενεκές και το χρυσάφι ...χρυσάφι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ποταπή συμπεριφορά .. από ποταπό ατομο .. η περιφρόνηση είναι η καλύτερη τακτική σέ τέτιου είδους ατομα .. πού αν μή τί αλλο η λέξη ποίηση δέν τούς πρέπει ..
    Τήν Καλημέρα μου .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τα τελευταία έτη η ποίηση έχει δεχτεί ένα τεράστιο πλήγμα. Έρποντα και διάφορα κισσοειδή πλάσματα την χρησιμοποιούν ως ασπίδα για να κρύψουν την κουασιμόδεια ψυχή τους. Δεν έχουν καταλάβει πως αργά ή γρήγορα - ας μου επιτραπεί η συνηθισμένη έκφραση - οι μάσκες πέφτουν. Βέβαια τα ίδια ισχύουν και για την πεζογραφία. Διηγήματα, πεζά μυθιστορήματα με φτωχή γλώσσα και ακόμα πιο φτωχά και φτηνά μηνύματα. Δεν ξέρω την κυρία στην οποία αναφέρεστε. Αλλά αν τα πράγματα είναι έτσι, πρόκειται απλώς για μια περίπτωση ανάμεσα στις περισσότερες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ΛΥΧΝΕ ΚΑΙΟΜΕΝΕ,
    οι τυμπανοκρουσίες για άλλους!Εμείς απλώς, ουρλιάζουμε!!!!Είναι στη Φύση μας, βλέπεις!

    ΠΡΟΜΗΘΕΑ ΠΥΡΦΟΡΕ,
    τι Λύκοι θα ήμαστε, αν δεν οσμιζόμασταν; Και βέβαια τα παίρνουμε μυρωδιά όλα. Και μάλιστα την πέφτουμε εκεί που υπάρχει κρέας!

    SΤΑΥΡΟΥΛΑ,
    Τα κύμβαλα μας ενοχλούν! Χαλάνε την ηρεμία του δάσους και της στέπας!Ως εκ τούτου...ουρλιάζουμε για να απομακρυνθούν!

    -REFLECTION-
    Xαμογελάκι και από εμάς, αν και μας δυσκολεύουν τα δόντια μας!

    VASO MPRATAKI,
    Δεν ξέρουμε αν είπαμε λίγα ή πολλά. Αλλά είπαμε αυτά που πρόσταζε το Ένστικτο του Δικαίου!Εξάλλου, είμαστε αποφασισμένοι να επεμβαίνουμε, αφού το προστάζει η Φύση μας!

    ALMA LIBRE,
    Η Ποίηση δεν υπεραίρεται...έχεις δίκιο! Εμείς απλά ενημερωθήκαμε για το συμβάν και μετά από έρευνα, καταλήξαμε στο ότι ... έπρεπε να ουρλιάξουμε!

    ΜΑΡΙΑ Ρ.
    Έχεις δίκιο!Θα σου απαντήσουμε με μια πρόταση του Ν. Χριστιανόπουλου:"Κι αν η Λογοτεχνία μας κατάντησε φτωχή, φταίει προπαντός η δική μας σκαρταδούρα"!Γι' αυτό και εμείς θα συνεχίζουμε να ... ουρλιάζουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ROUNDEL,
    Αυτό, από ό,τι είδαμε δεν έγινε στην μπλογκόσφαιρα, αλλά στο FaceBook! Κρίμα, αλλά το στραβό, πρέπει να δείχνεται! Και εμείς έχουμε μόνο τα δόντια μας για να δείχνουμε την ασυμφωνία μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Η αλήθεια είναι πως το ποσοστό των τρελών εκεί έξω ξεπερνά το μέσο όρο(συμπεριλάμβανομένων και των talend-model και άλλα τοιούτου είδους show )
    εμείς απλά αδιαφορούμε...ωσάν να μην τα παρατηρούμε...
    καλησπέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. ALEX,
    νομίζουμε πως σωστά τα λες φίλη μας!Τα ταλέντα για τα τάλαντα, όπως δείχνει και η Ιστορία δεν έλειψαν ποτέ και από καμιά εποχή! Ναι, η αδιαφορία το μόνο φάρμακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΟΥΡΛΙΑΞΕ...